Δύο μήνες ακριβώς πριν την πρεμιέρα στην Ελλάδα του Προμηθέα, της νέας ταινίας του Ridley Scott
που είναι στην πεντάδα τον πιο πολυαναμενόμενων ταινιών του 2012 και οι συντελεστές της δίνουν κάποια στοιχεία για το κύριο θέμα της.“Τι θα συμβεί εάν συναντούσες το Θεό και αντί για Θεός σου βγει διάβολος?” Αυτό το ερώτημα θέτει ο παραγωγός του Prometheus Μάικλ Έλενμπεργκ αναφερόμενος στην καρδιά της θεματολογίας της επιστροφής του Σκοτ στην επιστημονική φαντασία μετά τα πρωτοπόρα Alien και Blade Runner.
Σε όλη την καλή επιστημονική φαντασία ο σπόρος της ιδέας γεννιέται από την εξέταση του πραγματικού κόσμου. Όπως εξηγεί ο Έλενμπεργκ: “Ο Ρίντλεϋ εμπνέεται από τα πάντα, από τις γραμμές Nazca στο Περού, όπου αυτά τα τεράστια γήινα ανάγλυφα μπορείς να τα δεις μόνο από τον αέρα, τις ζωγραφιές στα σπήλαια στην Γαλλία, μέχρι τον αρχαίο Αιγυπτιακό πολιτισμό και τον αρχαίο πολιτισμό των Μάγια. Πηγαίνουμε πέρα απ’ ότι έχει ανακαλυφθεί μέχρι στιγμής και κάνουμε υποθέσεις για το τί μπορεί να ανακαλυφθεί στο μέλλον.”
Αυτό είναι που το ξεχωρίζει από το Alien: “Στο Alien ήταν απλά το ‘Ε, εμείς είμαστε μεταλλωρύχοι που τελικά πατήσαμε πάνω σε ένα σωρό τρομακτικά σκατά’. Όμως, αν και υπάρχουν τέτοια στοιχεία στην ταινία – και είναι πραγματικά τρομακτικά – η ιδέα του να εξερευνήσει αυτά τα βασικά θέματα ήταν πάντα το σημαντικό ζήτημα για τον Ρίντλεϋ”.
Για τον Michael Fassbender τα θέματα της ταινίας αντανακλούν τον τρόπο με τον οποίο οι επιβάτες του Προμηθέα αλληλεπιδρούν ο ένας με τον άλλο. «Πάντα υπάρχει πολιτική και γι’ αυτό το πλήρωμα βρέθηκε μαζί. Το τέμπο, ο ρυθμός, η ευφυΐα του κειμένου, κάθε πρόσωπο έχει την δική του ατζέντα και είναι μια πολύ προσωπική ατζέντα. Κάποιοι βρίσκονται εκεί για τα λεφτά. Άλλοι είναι εκεί ζητώντας απαντήσεις. Μερικοί για την συμμετοχή σε κάποιο είδος μυστικού. Κάποιοι για να συμμετέχουν σε ένα είδος παράξενου ταξιδιού. Υπάρχουν όλων των ειδών οι συλλογικές σχέσεις, ατόμων και κινήτρων και αυτό την κάνει πολύ ενδιαφέρουσα ακόμη και πριν τα σκατά χτυπήσουν τον ανεμιστήρα».Όπως ανακεφαλαιώνει ο Michael Fassbender: “Βασικά πρόκειται για την προσπάθεια να βρεις εάν υπήρξε παρέμβαση κατά την γένεση του πολιτισμού στον πλανήτη Γη από άλλα όντα, τα οποία εμείς τα γνωρίζουμε ως “Οι Μηχανικοί” και εάν είχαν κάποιο σχέδιο για εμάς στο μυαλό τους.”
Η Charlize Theron βρήκε την σύνδεση με την θεματολογία της ταινίας στα σκοτεινά κίνητρα του χαρακτήρα της. “Νομίζω ότι υπάρχει τρομερή δυνατότητα να εξερευνήσεις θέματα που ήδη εξερευνά το σενάριο, μέσα από τα μάτια ενός χαρακτήρα τόσο διαφορετικού απ’ τους υπόλοιπους που είναι σ’ αυτή την αποστολή” λέει “Έχεις όλους αυτούς του επιστήμονες που πηγαίνουν εκεί έξω – ο ένας ‘πιστεύει’ ό άλλος όχι – και παίζεις σ’ όλα αυτά τα θέματα, αλλά το να βιώσεις πραγματικά όλο αυτό από την οπτική γωνία ενός ατόμου που έρχεται από ένα πιο ψυχρό, οικονομικό, επιχειρηματικό χώρο ήταν ενδιαφέρον”.Για τον σκηνοθέτη Ridley Scott, o Prometheus είναι μια αντίδραση στην αφθονία των “μετά αποκαλυπτικών” ταινιών. Ο Προμηθέας δεν κοιτάζει απαραίτητα προς το μέλλον, ‘στο τί πρόκειται να γίνουμε’ αλλά πάει πίσω ‘στο από πού μπορεί να έχουμε έρθει’.
“Πρόκειται για την αρχή της ζωής και το αιώνιο ‘what if’ εξηγεί ο Scott. “Αυτή η μπάλα στην οποία στεκόμαστε τώρα είναι τριών ή ενός δισεκατομμυρίων ετών? Και εάν δεν υπήρξε επίσκεψη/παρέμβαση από “ξένους πολιτισμούς” τότε τί συνέβαινε σ’ αυτόν τον πλανήτη πριν από την αρχή της ζωής? Μόνο η υπεροψία μας λέει ‘Όχι είναι αδύνατον, εμείς είμαστε οι πρώτοι’ Είμαστε τα πρώτα ανθρωποειδή? πραγματικά αμφιβάλλω. Κουβεντιάζουμε για θαυμαστά περίεργα πράγματα όπως η Ατλαντίδα βασισμένοι στην μνήμη ή στον θρύλο. Τι είναι αυτό, από πού προήλθε, είναι πραγματικότητα, ήταν πραγματικότητα, είναι μνήμες, υπήρξε? Και εάν ναι, υπήρξε πριν από 750 εκατομμύρια χρόνια? Πώς δημιουργήθηκε και από ποιόν?”
Αφού δούλεψε σ’ ένα σχέδιο με τον σεναριογράφο Jon Spaihts, o Scott κάλεσε τον σεναριογράφο Damon Lindelof γνωστό κυρίως σαν ο συν-δημιουργός του Lost να συμμετέχει στο σενάριο. “Ο Ρίντλευ με κάλεσε πρώτη φορά στα μέσα Ιουλίου του 2010″ θυμάται. “Δεν τον είχα συναντήσει ποτέ πριν αλλά προφανώς ήμουν φανατικός οπαδός του έργου του. Οδηγούσα τ’ αυτοκίνητό μου όταν χτύπησε το τηλέφωνο και μια φωνή μου ανήγγειλε ότι θα μου τηλεφωνήσει ο Ridley Scott σε 5 λεπτά, είστε διαθέσιμος? Μου έφυγε το τιμόνι απ’ τα χέρια. Ύστερα από λίγο μίλαγα με τον Ridley Scott. Πέρασα μια μικρή ταραχή όταν μου τηλεφώνησε και μου είπε ότι θα μου στείλει το σενάριο.”
Το προσχέδιο του Spaihts ήταν ένα απευθείας prequel του Alien και ο Scott εξήγησε στον Lindelof ότι σκόπευε να σκάψει πιο βαθειά σε πιο αυθεντικά πεδία. “Οδηγήθηκε εκεί από μεγαλύτερες θεματικές ιδέες για το τι θα πραγματεύεται η ταινία” λέει ο Lindelof “Αρχίσαμε να το κουβεντιάζουμε και μετά δουλέψαμε πολύ στενά για ένα δύο μήνες ξαναγράφοντας το σενάριο μέχρις ότου έμεινε ικανοποιημένος και το αισθάνθηκε σαν να ήταν δικό του”.
Και προσθέτει: “Το εκπληκτικό που κάνει ο Ρίντλευ σαν σκηνοθέτης είναι ότι προσγειώνει τις μεγάλες ιδέες σ’ ένα είδος βασικής πραγματικότητας. Το ωραίο είναι ότι η ταινία δεν εξελίσσεται στην Γη, έτσι βιώνουμε το μέλλον πραγματικά μακριά από τη Γή. Είναι περισσότερο για το πώς είναι οι άνθρωποι τώρα. Τι πέρασαν? Τι σκέπτονται? Η ιδέα ότι όλοι θα είμαστε βασικά ίδιοι σε εκατό χρόνια από τώρα αλλά μπορεί να έχουμε διαφορετικές ιδέες, αυτό είναι που οδηγεί την ταινία”
Ο διευθυντής παραγωγής Arthur Max λέει ότι τα θέματα είναι το κλειδί για το πώς οραματίζεται την ταινία.“Αυτά τα όντα είναι ένα είδος Γενετικών Μηχανικών σε διαπλανητικό επίπεδο” λέει “Τριγυρίζουν και δημιουργούν ζωή. Κατά κάποιο τρόπο είναι ένα είδος Θεών”.
Ο Logan Marshall-Green παίζει τον Holloway. Αναφέρεται στην σημασία του θεματικού μωσαϊκού του Προμηθέα σαν“μια ταινία βασισμένη πάνω σε μια φιλοσοφία και όχι σ’ ένα alien. Η εξυπνάδα της ταινίας είναι ότι σε κρατάει στην μεγαλύτερη διάρκεια της χωρίς να χρειάζεται να μπει στην δράση. Γυρίζεις σελίδα όχι γι’ αυτό που συμβαίνει αλλά γι’ αυτό που ειπώθηκε”. Ο Marshall-Green γελώντας συμπληρώνει: “Ας πούμε ότι είναι ένα επιχείρημα που απομακρύνεται από την θεωρία του Δαρβίνου”.O Προμηθέας έρχεται στην Ελλάδα στις 7 Ιουνίου 2012.
pame-cinema